De een zijn dood de ander zijn brood.Deze bekende uitdrukking gaat zeker voor mij op. Al meer dan25 jaar maak ik cartoons voor Relevant, het tijdschrift van deNederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie.En mijn stripfiguur Sigmund uit de Volkskrant is zo begaan met zijnpatiënten dat hij ze met enige regelmaat uit hun lijden verlost.We praten liever niet over de dood. Het is niet populair onder demensen. Hoewel ieder van ons weet dat dit aardse leven eindig is,blijven velen van ons tot het allerlaatste moment koppig in deontkenningsfase hangen. Door fanatiek te sporten en vitaminepreparaten te slikken, door cosmetische chirurgie en nieuweheupen en knieën te laten plaatsen, zijn we vastbesloten hetonvermijdelijke te vermijden. Maar van uitstel komt in dit gevalgeen afstel. We gaan er aan. Allemaal.Op een dag begon ik over de dood te tekenen. Zomaar. Grimmigecartoons en lollige cartoons over sterven. Over begrafenissen encrematies. Bij doodgaan horen emoties. Niet zelden heftig enongecontroleerd. Een prima onderwerp voor een cartoonist dus.En ik gebruikte daarbij een nieuwe aanpak. Doorgaans verzin ikeen idee en werk ik dat uit. Nu begon ik in veel gevallen gewoonte schetsen en liet ik me door de lijnen op het papier verrassen.Dat leidde naast een aantal missers tot spannende en onverwachteresultaten.Veel plezier met de doodPeter de Wit
