'Als je erop let, en dat doe ik natuurlijk, zie je het woord 'kinderopvang' wekelijks in de kranten, in sommige periodes zelfs dagelijks. De teneur is altijd dezelfde: er is meer betaalbare, flexibele en toegankelijke kinderopvang nodig, zodat meer mensen betaald werk kunnen aannemen. Wat we bij die redenering met zijn allen lijken te vergeten, is dat die kinderopvang ook deel uitmaakt van de arbeidsmarkt. Er werken mensen.'
Wat bezielt iemand met een goedbetaalde kantoorjob om een jaar in een crèche te gaan werken? Pedagogisch onderzoeker Dietlinde Willockx verruilde haar bureau voor een speelmat. Van dichtbij ontdekte ze waar het systeem vastloopt.
Tussen groentepapjes en registratie-apps tekent Willockx een portret van het leven in het kinderdagverblijf en wie dat draaiende houdt. Ze verweeft haar ervaringen met verhalen van kinderbegeleiders en ze kijkt verwonderd naar baby's en peuters. Die dagelijkse realiteit toetst ze aan een toondoof beleid en stapels adviezen over de eerste duizend dagen.
Het resultaat is een scherp, betrokken en tegelijk hoopvol boek dat je helemaal anders doet kijken naar het zorgwerk rondom je.
'Heel wat studies bevestigen het: baby's knuffelen wekt oxytocine op, het gelukshormoon. Zou dat betekenen dat kinderbegeleiders de gelukkigste mensen ter wereld zijn? Ze hebben de keuze uit heel veel baby's, soms zelfs achttien tegelijk, te verdelen onder drie collega's.'
