Een verdediging van de rechten van de vrouw (1792) riep ten tijde van de eerste publicatie uiteenlopende reacties op. In radicale intellectuele kringen werd het onthaald als een logische uitbreiding van de rechten van de mens, maar conservatieve critici bestempelden Wollstonecraft als een 'hyena in rokken'. In een tijd waarin de vrouw wettelijk en moreel gelijkgesteld werd aan een minderjarige, was Wollstonecrafts eis voor volledige rationele gelijkwaardigheid niets minder dan revolutionair. Mary Wollstonecraft viel niet alleen de politieke instituties aan, maar ook de diepgewortelde overtuiging dat vrouwen louter emotionele wezens waren. Door te stellen dat de onderdrukking van de vrouw de vooruitgang van de gehele mensheid in de weg stond, legde zij het fundament voor het moderne feminisme en ontketende zij een debat dat de fundamenten van de 18e-eeuwse samenleving deed wankelen. Geschreven tegen de achtergrond van de Franse Revolutie en de Verlichting, betoogt zij dat de vermeende inferioriteit van vrouwen geen biologisch feit is, maar het resultaat van een gebrekkige opvoeding. Haar kritiek richt zich met name op tijdgenoten zoals Jean-Jacques Rousseau, die stelden dat het onderwijs van de vrouw louter gericht moest zijn op het behagen van de man. Wollstonecraft stelt daarentegen dat de bestaande maatschappij vrouwen reduceert tot 'bevallige zwakkelingen'. Zij voert aan dat de rede universeel is, dat voor vrouwen dezelfde principes horen te gelden als voor mannen, en dat het noodzakelijk is vrouwen de ruimte te bieden zelfstandig te leren denken. Zonder deze intellectuele basis kunnen zij, naar haar overtuiging, hun taken als moeder en burger nooit naar behoren vervullen.
