Op de langste nacht van het jaar komen veel Iraanse families en vrienden bij elkaar. Mama's, papa's en kinderen die eigenlijk allang in bed hadden moeten liggen, zitten samen bij kaarslicht. Ze eten noten en watermeloen en breken granaatappels open. De rode pitjes die tevoorschijn komen, staan voor leven, geluk en energie.
Deze nacht heet Shab-e Yalda. Het is een oud Perzisch feest dat rond 21 december wordt gevierd. Shab betekent nacht en Yalda betekent geboorte. Er worden verhalen verteld en gedichten van Hafez hardop voorgelezen. Ze gaan over liefde en verlangen, over hoop en licht. Vooral over licht.
Want juist wanneer het donker het langst duurt, vieren mensen de geboorte van het licht. Vanaf deze nacht worden de dagen telkens een beetje langer. Buiten is het donker, maar binnen branden de kaarsen, alsof ze het licht de weg terug wijzen. En de mensen verwelkomen dat licht, in hun dagen en in hun leven. Tot, ergens, heel langzaam, de hemel ietsjes lichter wordt. De zon komt op en de langste nacht is voorbij.
Het licht heeft het donker overwonnen. Zoals het altijd doet.
